Essie's Gedichten

Zelfbeeld Ik ben mezelf Ik ben ik Ik ben niet volmaakt Maar zo ben ik Ik weet wie ik ben En ik weet wat ik wil Soms ben ik een prater Soms ben ik heel stil Om mij te kennen Moet je dit kunnen leren; Ik ben wie ik zijn wil Zo moet je mij accepteren © Esther Frenay Een engel in de nacht Als een engeltje Zorgeloos op mijn schouder Geen witte vleugeltjes En misschien ook wel wat ouder Maar wat geeft het Zolang ze mij maar kust In alle stille klanken van mijn rust Als een engeltje Of ze speciaal zo is gemaakt Niet meer maagdelijk Niet puur en niet volmaakt Maar wat geeft het Zolang ze naar mij kijkt Terwijl mijn ziel intens in haar bezwijkt Als een engeltje Stralend in de nacht Niet lief en niet geduldig Niet vredig en niet zacht Maar wat geeft het Haar passie maakt mij vrij Als een duivel van verlangen aan mijn zij Als een duiveltje Verlangend naar het vuur De passie in haar dromen Zo vaak van korte duur Maar wat geeft het Ze is zo lief en zacht Soms lijkt ze net een engel in de nacht © Esther Frenay Lieve Narcis Je danst in de wind Je groeit en je bloeit Je leeft en je geeft Zoveel schoonheid En toch, treurige bloem Kijk je omlaag Je verdriet is zo zacht Als een traan in de nacht Elk jaar zul je sterven, en dat weet je En elk jaar denk je "men vergeet me" Maar wie jou echt kent Kent de schoonheid van het leven Om wie je werkelijk bent En om hoe diep je soms kunt zweven Om hoe je danst in de wind Hoe je groeit en je bloeit Hoe je leeft en je geeft Zoveel schoonheid © Esther Frenay Haar thuis Zoveel mensen en toch eenzaam Stil en zwijgzaam kijkt ze toe De kille leegte maakt haar moe Ze zoekt rust in haar gedachten In haar ziel een koude stilte Niet wetend waar ze nu wil zijn Slapen doet haar teveel pijn Donker zijn haar lege nachten Lief en teder zijn haar woorden In haar hart vaak nog een kind Zo geliefd en puur bemind Niemand kan haar ziel omarmen 's Avonds bidt ze in gedachten Vol verlangen tot haar God Zoekend naar haar levenslot Om haar leegte te verwarmen Verlegen kijkt ze om zich heen Leven doet haar teveel pijn Ze is nooit waar ze wil zijn Ze ziet de haat vaak al van verre Ze vraagt zich altijd af waarom Ze richt zich puur op haar gevoel Deze plek is niet haar doel Haar thuis is in de sterren... © Esther Frenay Violatie Klein meisje, onbevangen Zo puur en zo sereen Een traan voor wat verdween In andermans verlangen Haar kinderlijke pracht Genomen door de wind Geen vrouw maar ook geen kind Gevangen in de nacht En 's avonds huilt ze zacht Tot haar dromen haar bevrijden Uit haar wanhoop en haar lijden En laten zweven in de pracht Ze wil alleen maar schrijven Om stil, alleen en klein In haar wereldje te zijn En daar te kunnen blijven Ver weg van heel haar leven Een wereld, veel te hard Voor zo'n klein kinderhart Nee, zij blijft liever zweven ...in haar dromen © Esther Frenay Heb mij niet lief Ik zoek doeken om mijn bloed te stelpen Iemand om mij er bovenop te helpen Medicijnen om mijn pijn te stillen Maar niets veranderd zoals ik het zou willen Alle klanken zijn veranderd in een stilte De warmte is vervangen door de kilte Niet wetend wie ik ben en waar we zijn Ik voel alleen het bloeden van mijn pijn Heb mij niet lief; ik zit vol met open wonden Liefde heb ik jou ook nooit gezonden Laat me in alle stilte verder leven Ga weg, ik heb je immers niets te geven Maar eigenlijk wil ik dat je bij me blijft Jouw gedachten op mijn lichaam schrijft Dat je ondanks al mijn wonden en mijn pijn Niets liever doet dan bij mij zijn © Esther Frenay Het lied van de nacht Laat mij het lied zijn van de nacht De duistere klanken van de aarde De kille pijn, de stille kracht Weinig zicht maar zoveel waarde De dood is zachter dan het leven Puur volmaakte rust en pijn Laat mij de stille klanken geven Van wie ik ben, wie ik wil zijn Het licht verblindt mijn tere ogen Het land des duivels voelt volmaakt De wereld heeft mij voorgelogen Het is het bloed dat zoeter smaakt © Esther Frenay Duisternis Binnen in mij is het duister Diep verborgen in mijn hart Maar ook zichtbaar in mijn ogen Zo gevoelloos, zoveel smart Leeg en niet meer te vervullen Onherstelbaar en verscheurd Laat me schreeuwen tot het einde Zodat mijn lichaam met mij treurt Mijn hart vervult zich met het duister Mijn lichaam vol met angst en vuur Haat zal in mijn ziel versmelten De pijn duurt tot het laatste uur Ik geef mij over aan het duister En voel de passie van mijn pijn Het vuur, de haat, het inspireert me Dit is de plaats waar ik wil zijn © Esther Frenay Van lichte zeden Als een morgenster Zo schitterend geweven In haar nachtkasteel Haar rode paradijs De warmte van haar hart Doet mij beseffen Er is een God En zij is het bewijs Als een koningin Haar troon van lichte zeden Haar lichaam naakt Hartstochtelijk bemint Door lust gehaat Door jaloezie verstoten Zo lieflijk schoon Men noemt haar satanskind © Esther Frenay Het land van oneindig Op zoek naar mijn God In het land van oneindig Verdwaald in zijn wegen Verward door de nacht Op zoek naar het lot Stil en soms eenzaam Te moe en te kwetsbaar Beperkt in mijn kracht Op zoek naar mijn dromen Mijn passie, mijn pijn Vertrouwen, verlangen Mijn 'ik' om te zijn Mijn God, geef mij liefde Laat me vrij, laat me gaan Maar fluister soms zachtjes In stilte mijn naam © Esther Frenay Jouw Wereld Haal me weg uit deze wereld Neem me mee naar die van jou Zie je niet; al mijn verlangens En hoeveel ik je vertrouw Neem me mee in jouw gedachten In jouw diepste fantasie Geef me alles, streel mijn lichaam Tot ik heel jouw wereld zie Laat mijn hart steeds sneller kloppen Laat me voelen dat ik leef Ik wil jouw lichaam, jouw gedachten Tot ik me daaraan overgeef © Esther Frenay Depressie Geen rust Maar slechts de stilte Geen verdriet En ook geen pijn Maar de leegte De eindeloze leegte Van het niet-verbonden-zijn Niet verbonden Als een lichaam zonder leven Een leegte Zonder liefde, zonder pijn Maar in stilte Een eindeloos verlangen Weer te leven Te voelen en te zijn © Esther Frenay De Treurwilg Treurige takken zwevend boven water De depressieve schoonheid der natuur Verborgen leed van vroeger en van later Geborgen in haar passie en haar vuur Ze overleefd de zomer en de winter De zachte sneeuw, de regen en de zon De spiegeling waarop ze zweeft verbind haar Met haar dromen, waar haar leven ooit begon © Esther Frenay Verlangen Je weeft mij langzaam in jouw web Gebonden in jouw gouden draden In jouw gedachten wil ik baden Met alles wat ik in mij heb Het web van jouw geweten Weef jij door mijn gedachten Geduldig blijf je wachten Tot ik volledig ben bezeten Je streelt mij langs mijn lijf Tot ik mij aan jou overgeef Gewillig in jouw wereld leef In mijn gedachten bij jou blijf Als een duivel in mijn fantasie Blijf jij in mijn gedachten zweven Jouw web door mijn verlangens weven Tot ik alleen jouw wereld zie In jouw web ben ik gevangen Een wereld die ik nog niet ken Ik vlucht niet want ik weet, ik ben In het land van mijn verlangen © Esther Frenay De nieuwe wereld De nacht is jong, de avond koud Benieuwd wat staat te wachten Een stille vonk, gevoelens fout En kwetsbaar mijn gedachten Een nieuwe wereld, nieuw begin Het avontuur van morgen Een strijd die ik misschien niet win Maar dat baart mij geen zorgen Dromen zijn slechts fantasie Maar diep zijn mijn gedachten Jij bent alles wat ik zie In al mijn stille nachten De vlammen van onzekerheid Gebrand in mijn geweten Getergd door mijn nieuwsgierigheid Door duivels' wil bezeten © Esther Frenay Alzheimer Verwarde geest, door haar schaduw weergegeven Huilend tot in het diepste van haar ziel Ach, kwam de lieve heer mij nu maar halen Fluisterde ze in al haar kinderlijke eerlijkheid En de pijn kwam diep van binnen, zuiver leed In pure eenzaamheid verdronken Omdat geen mens begrijpt hoe haar gedachten Haar eigen geest haar zo bedrogen heeft Ik kan niet meer, ik weet niet meer Ach lieverd blijf dicht bij me Een kus en lieve woorden heb ik nodig Hou me even vast totdat ik het weer weet © Esther Frenay De taal der Elfen De taal der Elfen is de taal van de liefde Een taal die ik spreek noch versta Het Rijk der dromen en innig verliefden Ik zoek haar en ik spreek haar na Maar liefde is meer dan enkele zinnen Meer dan een stem of een tedere blik Het laat zich benijden en laat zich beminnen Misschien is het meer dan alleen jij en ik Het laat voor zich vechten maar is niet te vangen Het kost vele tranen maar is niet te koop Pijnlijk maar mooi, en laat mij verlangen Het geeft soms de wereld een klein beetje hoop De taal van de Elfen is moeilijk te leren In klanken en kleuren, in wijsheid en kracht Toch doe ik mijn best en wil het proberen Voor jou, mijn geliefde, mijn duistere nacht © Esther Frenay De stilte Oneindige tijden Onvervulde lusten Verlangen, steeds meer Leg ik me neer Bij de stilte De stilte Ontwaakt door de nacht In vleselijk lijden Vervul ik jouw lusten Meer dan ik toegeef Mezelf aan jou weggeef In de stilte De stilte Doordringender dan ooit Verward in jouw web Met tranen gebonden Door lichaam en zijn In liefde en pijn En de stilte De stilte doorbroken Door het kloppen van mijn hart In jouw aanwezigheid © Esther Frenay Onlief Onlief, met grote ogen Onschuldig maar toch stout De duivel zou jou mogen Je hebt hem laatst getrouwd Onlief en onbetrouwbaar Geen doel of levenslot Geen normen, onaanvaardbaar Toch bid je 's nachts tot God Onlief en zo verdorven Je fluistert naar de maan Je bent allang gestorven Je bent reeds heengegaan Onlief is slechts vertoning Een kunstwerk en een lied Mijn hart is de beloning Voor wie dit al doorziet © Esther Frenay << Back to Essie's World